We Are All Trying Here ซีรีย์ของคนขี้แพ้

ใครที่ดูไป 2 ตอนแล้วสะดุดตากับฉากที่ ดงมัน กับ อึนอา ชอบมาโป๊ะเชะกันตรงทางข้ามรถไฟบ่อย ๆ บอกเลยว่าผู้กำกับไม่ได้สุ่มมานะจ๊ะ แต่มันคือการใช้สัญลักษณ์แบบ " ตัวตึง " ที่สื่อถึง ชีวิตพัง ๆ ของทั้งคู่ได้แบบเจ็บจี๊ด ! มาแกะรอยกันว่าทำไมต้องที่นี่ ? จุดพักใจของคน " ชีวิตติดหล่ม " ทางข้ามรถไฟมันคือ ที่ที่บังคับให้เราต้อง " หยุดรอ " ใช่ป่ะ ? ดงมัน : สภาพคือ คนขี้แพ้ที่ชีวิตหยุดนิ่งมานาน วิ่งตามฝันจนเหนื่อยแต่ก็ยังอยู่ที่เดิม อึนอา : ข้างนอกดูดีแต่ข้างในมีปม ชีวิตก้าวต่อไปหาความสุขไม่ได้ซักที การมาเจอกันตรงนี้มันฟีลแบบ... ในขณะที่โลก (รถไฟ) วิ่งฉิวไปข้างหน้าอย่างไว แต่สองคนนี้กลับถูกทิ้งให้ยืนรออยู่ข้างหลังเหมือนกันเป๊ะ! พื้นที่อันตราย... หัวใจเปราะบาง ทางข้ามรถไฟมันคือ Liminal Space หรือพื้นที่กึ่งกลางที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ เสียงสัญญาณเตือน ตึ๊ง! ตึ๊ง! ตึ๊ง! กับเหล็กกั้นที่ลงมาปิด มันบีบคั้นเหมือนความกดดันในชีวิตที่ทั้งคู่แบกไว้จนตึงเครียด ลองนึกดูนะ การต้องมาตะโกนคุยกันท่ามกลางเสียงรถไฟดังสนั่น มันสื่อว่าโลกนี้...